ผมจดจ้อง มองผมสีดำที่ปลิวไสว ล้อสายลมเบา ๆ

เธออยู่ห่างจากผมเพียงไม่กี่ที่นั่งบนรถไฟสายใต้นี้

เนิ่นนาน

ราวกับเวลาไม่ได้เดินไปสักนิด

เธอหยิบสมุดเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งขึ้นมาบนตัก

จับปากกาสีเทาเข้มแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป

เหม่อมองออกไปไกล นอกหน้าต่าง

แล้วก้มลงจดสิ่งต่างๆ ลงในสมุดเล่มนั้น

ราวกับกลัวจะลืมสีเขียวขจีของท้องทุ่งที่อยู่ด้านนอก

ผมหยิบกล้องถ่ายรูปดิจิตอลเครื่องเล็กออกมาจากกระเป๋า

หันหน้ากล้องไปยังที่ที่เธอนั่ง

เธอเงยหน้าแล้วมองมาเหมือนกับจะรู้ตัว

แต่ท้ายที่สุดเธอก็ส่งยิ้มให้บุรุษชุดน้ำตาลที่เดินตรวจตั๋วโดยสาร

ไม่ใช่ผม

แล้วจึงหันมองออกไปนอกหน้าต่างอีกเช่นเคย

ทางที่เธอมองออกไป ผมไม่รู้ว่ามันคือหนทางใด

ไกลซักเท่าไหร่

ผมไม่รู้

เพราะแม้แต่ทางของผมยังคงมืดมนไปหมด

เรียนจบมาแล้วตั้งครึ่งปี แม้จะรู้ดีว่าสิ่งที่เลือกเรียนมันไม่ใช่

ผมก็ยังหาทางเดินของผมไม่ได้ซะที

ถ้าการเดินทางไกล จะทำให้ผมสิ่งในสิ่งที่ใจฝัน

ผมก็เลือกที่จะเดินทางต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะทางเส้นนั้น

เธอยังคงใช้ปากกาลากลายเส้น ที่อาจจะไม่ใช่เพียงลายอักษร

ผมยังคงนั่งมองเธออยู่นาน

.....

...............

นาทีที่แสงแดดใกล้จะลับตา กลับกลายเป็นความมืดมิด

เพียงชั่วหนึ่งขณะที่ผมเผลอหลับไป

เสียงเตือนเพื่อบอกว่าใกล้ถึงสถานีสุดท้ายปลุกผม

ผมรีบมองไปยังเธอคนนั้น

เธอยังอยู่

 เฮ้อ...

ผมถอนหายใจเพื่อแสดงถึงความโล่งใจเพียงนิด

เธอยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ผมสีดำของเธอยังคงล้อเล่นกับสายลมที่ผ่านเข้ามาในซอกหน้าต่าง

แต่เพียงอีกไม่กี่นาที

ผมก็จะไม่ได้มองเห็นภาพนี้อีกแล้ว

เธอคงจะไม่ได้นั่งอยู่ที่ตรงนั้นต่อ

ผมเองก็คงจะไม่ได้นั่งตรงนี้เช่นกัน

เราก็คงจะไม่ได้พบกันอีก

ผมตัดสินใจ หยิบกล้องขึ้นมาอีกครั้ง

หันหน้ากล้องไปยังเจ้าของผมสีดำสลวย

และ กดถ่ายภาพ

แสงจากแฟลตทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามอง

เธอเห็นผม

เธอยิ้มให้กับผม

แล้วเธอก็ก้มลงหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นขึ้นมาอีกครั้ง

อาจจะเพื่อบันทึกเหตุการณ์คราวนี้ หรือไม่ ผมไม่รู้

แต่ที่ผมหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาอีกครั้ง

เพราะผมไม่อยากละจากความทรงจำดีๆ เหล่านี้เลย

ผมยอมรับว่าไม่ชอบการเขียนบันทึก

แต่ชั่วขณะหนึ่ง

ผมคิดว่า ทำอย่างไร จึงจะสร้างบันทึกความทรงจำเล่านี้ได้

ชัดเจนกว่าการบรรยายในรูปแบบตัวอักษร

กล้องที่อยู่ในมือผม

บอกผมว่า

ให้ใช้มัน

ผมจึงหยิบมันขึ้นมา

ทำในสิ่งที่เป็นแบบเดียวกับที่เธอทำ

อะไร สำคัญกว่า ความทรงจำในชั่วหนึ่ง ๆ

ผมถามตัวเองว่า ถ้าผมได้ลบความทรงจำที่เลวร้าย เจ็บปวดปางตาย ออกไปได้

ผมจะมีความสุขใช่มั้ย ?

ผมคงจะสุข

แต่สุขในแบบไม่รู้จักคำว่าทุกข์

สุขโดยไม่เห็นคุณค่าของมัน

สุขไปวัน ๆ

มันใช่ความสุขจริงๆ งั้นเหรอ ?

ผมภูมิใจ

ในความทรงจำที่เลวร้าย แต่ถูกซ่อนด้วยสิ่งดีๆ เต็มไปหมดนี้

มันทำให้ผมเป็นผม

อย่างทุกวันนี้

เสียงเตือนสุดท้ายบอกว่า เราได้มาถึงยังชานชาลาสุดท้ายของรถไฟสายใต้

เธอคนนั้นลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วเดินลงจากรถไฟไป

โดยที่ไม่ได้หันกลับมามองผม

แต่ผมรู้ครับ ว่าเราจะเป็นความทรงจำของกันและกัน

อาจจะไม่ใช่ ในสมองหรือจิตใจ

แต่เป็น ในสมุดบันทึกเล่มเล็ก และ รูปเพียงใบหนึ่ง

ขอบคุณนะครับ คุณผู้หญิง

ขอบคุณที่ทำให้ผมเห็นทางที่ผมจะเลือกเดิน

ผมอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นช่างถ่ายรูป

แต่ผมก็เลือกที่จะเป็นได้

วันเวย์ดรีม *

ทางของผม

มีคนทำให้ผมเห็น

แต่มันอยู่ที่ว่าผมจะเลือกเดินไปหรือเปล่าเท่านั้นเอง

คนอื่นนับล้านบนโลกรวมทั้งคุณก็คงเป็นเหมือนกัน ...

“อะไรทำให้เธอทรมานใจที่สุด ?”

-----------------------------------

ทางกลับบ้าน

บนรถแท๊กซี่คันเก่า

กับดอกกุหลาบก้านหัก ที่ได้มาจากการหาเสียงของคณะสี

             “รุ้ง เค้าบอกว่า ถ้ามีใครทำก้านกุหลาบของเราหัก จะอาภัพรักชั่วชีวิตนะรู้เปล่า ?”

ชั้นพูดติดขำ ๆ กับเพื่อนที่นั่งรถมาเพื่อลงป้ายรถเมล์ตรงแยก

              “บ้าดิ !! จริงเปล่า ?”

              “ไม่จริง”

ชอบตอบกลับไปทันที

ก่อนที่จะบอกคนขับให้ส่งเพื่อนลงไปก่อน

.............

.........................

......................................

ป๊อก ..

เป๊าะ ..

เป๊าะ ..

เป๊าะ .....

เสียงของก้านกุหลาบที่ถูกหักเป็นหลายๆ ท่อน

ดังไม่ได้จังหวะ

“เค้าบอกถ้าหักก้านดอกกุหลาบที่แฟนให้มา จะอาภัพรักนะ รู้เปล่า ..”

เสียงชายหนุ่มในอดีต ดังก้องในหัวสมอง

           “จริงเปล่าเนี่ย !!”

           “ไม่จริงหรอก”

เขาขำ แล้วหันมามองหน้าชั้นก่อนที่จะพูดว่า

           “ความรักมันขึ้นอยู่กับคนสองคนต่างหากเล่า”

................

.......................

ใช่ ..

สายฝนที่ตกอยู่ด้านนอก

ชะล้างรถคันเก่าให้ดูใหม่ขึ้นมาเพียงนิดหน่อย

มันยังตกแรงขึ้น

แรงขึ้น และ แรงขึ้นอีกเรื่อย ๆ

บรรยากาศเย็นๆ บนรถ

ทำให้ชั้นกำก้านกุหลาบที่หักแน่นขึ้น

ดีที่หนามของมันถูกหักออกไปหมดแล้ว

มือเลยไม่เจ็บ

แต่กลับเจ็บที่ใจแทน

 หน้าตึก 13 ของคอนโดชุด

ฝนเริ่มซาลง พอที่จะเดินไปซื้อยาแก้ปวดท้อง ที่ตึกข้างๆ ได้

ความเย็นจากหยดน้ำกระทบกาย

แต่ในใจกลับร้อนขึ้น

.........

วันก่อน ไม่เคยต้องซื้อยาเอง

ไม่เคยต้องไปหาหมอเอง

แต่นั่นคือ “วันก่อน” ไม่ใช่ “วันนี้”

...............

........................

ความคิดทำให้ชั้นหยุดอยู่กับที่ไปนานเท่าไหร่ไม่รู้

แต่รู้สึก ว่าเสื้อนักเรียนสีขาวออกฟ้าอ่อนนี่ เปียกมาด ๆ

และกุหลาบในมือยังทำให้คิดถึงประโยคนั่น

ในห้องนอน กับเตียงขนาดควีนไซด์

ชั้นล้มตัวลงนอน

.......................

และนึกถึงคำถามที่อยู่ในบรรทัดแรก........

---------------------------------------

“อะไรทำให้เธอทรมานใจที่สุด ?”

.............................

“นั่นคือ คำว่า 'ความรักขึ้นอยู่กับคนสองคน' กับ สายฝน และ ดอกกุหลาบ“

ถ้าเธอต้องการหาใครสักคน

ที่สามารถหยุดอยู่ในชีวิตของเธอ

ไม่เลยผ่านไปไหน

ชั้นเป็นได้นะ

ชั้นจะเป็นให้

เพียงแต่....

ชั้นอาจจะไม่ได้อยู่กับเธอตลอดเวลา

แต่รับรอง ว่าจะอยู่กับเธอตลอดไป

เข้าใจมั้ย ?

อย่าเศร้าไปเลยนะ ..

มองมาที่ชั้น ..

คนเดียวก็พอ

นะคะ .. นะ

พระเจ้า

อาจจะทำให้เราพบกัน

ให้ได้รักกัน

แต่ไม่ได้ให้อยู่ด้วยกันตราบนานเท่านาน

เพราะท่านบอกว่า

เรายังสามารถแบ่งปันเวลาเพื่อสิ่งอื่นได้

นอกเหนือจากความรัก

บางสิ่งบางอย่าง

มันหวานหอมกว่าความรัก

เพียงแต่ท่านให้มนุษย์ค้นหาเอง ..

ล่ะมั๊ง ...

ไม่รู้หรอก

ไม่มีใครรู้หรอก

 แม้แต่บางที

เรายังไม่อาจรู้เลย

ว่า คำที่ชั้นพิมพ์บรรทัดแรก

มีอยู่จริง หรือไม่ ..

ชั้นเคยสัญญากับเธอ

ทุกครั้งที่สัญญา

ชั้นจะบอกว่ามันเป็นไปได้อย่างแน่นอน

เพื่อให้เธอมั่นใจ

และหลงเชื่อในลมปาก

กับคำพูดง่าย ๆ แบบนั้น

สัญญา

สัญญา

และ สัญญา

ผูดมัด การกระทำหลาย ๆ อย่างไว้

พอชั้นผิดสัญญากับเธอ

เธอเสียใจ

เธอบอกว่า ทำไมชั้นถึงทำไม่ได้

ทำไม และ ทำไม

ชั้นตอบเธอไม่ได้

แล้วก็จะไม่หาคำตอบให้เธอหรอก

แต่ชั้นจะถามเธอกลับบ้างว่า ..

ทำไมถึงต้องให้ชั้นสัญญาด้วย ?

หรือ เธอเชื่อใจ

ข้อผูกมัดที่เกิดจากการเอ่ยปากบอก

มากกว่า ที่เกิดจากความรู้สึกจริงๆ

ช่างเถอะ

มันอาจจะเป็นเพราะ

เธอรู้สึกว่า การพูดให้สัญญา มันมีน้ำหนักกว่าการเข้าใจกันก็เป็นได้

แต่ถึงอย่างนั้น

ค่าของมัน ก็ไม่ต่างกัน

คำพูดว่าสัญญา

นิ้วก้อยที่เกี่ยวกัน

หรือ

อ้อมกอดที่ผูกมัด

การแสดงออกต่างๆ นั้น

ไม่ได้ทำให้คำว่าสัญญาเป็นจริงขึ้นมาเลย

ชั้นเลยอยากบอกเธอ

ว่าต่อไปนี้ชั้นจะเลิกให้คำสัญญา

เพราะชั้นคิดว่า

"เก็บคำพูดนั้นไว้ดีกว่าที่รักษาคำพูดนั้นไว้ ไม่ได้"

แต่ก่อนอื่น

เธอต้องแยกให้ออกว่า

เก็บคำพูดไว้

กับ

รักษาคำพูด

มันต่างกัน

ปล. แรงบรรดาลใจจากคำพูด

ผู้สมัครประธานนักเรียนเบอร์ 6 ที่เคยรู้จักกัน

ขอให้ได้เป็นแล้วกันนะ ...

I forgive you

for being away for far too long

Just keep breathing

ชั้นยกโทษให้เธอ

ที่เธออยู่ไกลแสนไกล แล้วก็ไกล

ขอแค่มีชีวิตอยู่ ก็เพียงพอ

ตอนนี้กำลังรู้สึกแบบนี้อยู่

.........

....................

พอแหงนมอง ท้องฟ้า *
 
เวลาที่นกกำลังบิน...
 
ก็อยากเป็นเหมือนนก

เวลาที่ก้มมองพื้นดิน *
 
เวลาที่มดกำลังเดินหาอาหาร...
 
ก็อยากเป็นเหมือนมด

พอหันมองด้านหลัง *

ก็เจอเต่าตัวที่วิ่งแข่งกับกระต่ายอยู่

มันยังคงเดินอย่าช้าๆ อยู่ข้างหลังโดยไม่ย่อท้อ..

ก็รู้สึก อยากเป็นเหมือนเต่าตัวนั้น

แล้วพอเงยหน้ามอง *

คนที่กำความสำเร็จไว้บนมือทั้งสองข้าง

ก็อยากเป็นคน ๆ นั้นซะเลยเกิน

 ก็เลย ลองหลับตา

สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

 นับ

หนึ่ง................

สอง........................

สาม...............

ปล่อยลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ

ช้า ๆ ....

ช้า ๆ .........

แล้วค่อย ๆ ลืมตา

 
 
แล้วก็ หันมองตัวเอง
 
เวลาที่ไม่เหลือใคร
 
หรือเพียงแค่อยากเป็นใครสักคน
 
 ..........

.......................

...............

แต่ตอนนี้ ยังไง ก็ต้องเป็นตัวของตัวเอง *

ทำได้แค่ ยิ้มรับ ในสิ่งที่ตัวเองเป็น

อย่างที่เป็นอยู่

ทุกวัน

ทุกวัน

..............

..............................

............................................

 
แต่อย่างน้อย

ก็รู้ ว่าตัวเอง ไม่หลงทาง

 ------------------------------

ปล .  เขียนขึ้นมาเพื่อตอกย้ำ ตัวชั้นเอง

Zoom in *

ภายในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล

สีดำมืดมิด และลึกลับเกินสิ่งใด

v

v

v

v

v 

ภายในโลก ใบสีฟ้า - เขียว

ที่อุดมไปด้วยพื้นน้ำกว่า เศษสามส่วนสี่ของโลก

v

v

v

v

v

ภายในประเทศที่ตั้งอยู่ลองจิจูดที่ 105 ตะวันออก

ที่เส้นศูนย์สูตรเกือบลากผ่าน

 “ประเทศไทย”

v

v

v

v

v

ภายในเมืองหลวงเล็ก ๆ ที่มีรถติดมากที่สุดในประเทศ

ควันจากยานพาหนะที่แล่นบนท้องถนนยังคละคลุ้ง

v

v

v

v

v

ภายในตึกสูงและใหญ่ ย่านชุมชนเมือง

ตึกที่มีรูป เครื่องหมายบวกสีแดงกำกับอยู่

v

v

v

v

v

ภายในห้องกว้าง บนชั้นสี่ของตึก

ที่มีโต๊ะขนาดใหญ่ และเอกสารมากมายวางเกลื่อน

v

v

v

v

v

บนโต๊ะกระจก หน้าโซฟาสีเทาเข้ม

ที่มีจานขนม แก้วกาแฟเปื้อนคราบ

และ กระดาษโน๊ตเล็ก ๆ วางอยู่

v

v

v

v

v

ภายในกระดาษโน๊ตเล็ก ๆ

รูปคล้ายสี่เหลี่ยมมุมฉาก

ที่ดูเหมือนจะฉีกจากกระดาษสมุด

มีข้อความไม่กี่บรรทัดเขียนอยู่

“กลับบ้านกันน

ไปกินข้าวได้แล้วหมอ

รออยู่ข้างล่างเน้อ ... Bezn .”

v

v

v

v

v

ภายในข้อความสั้น ๆ

แต่อ่านแล้วเข้าใจ

มีความรู้สึกมากมายซ่อนอยู่

ความรู้สึกที่มากมาย

มากมาย ..

เอ่อล้น ..

เอ่อล้น ..

v

v

v

v

v

..............

.........

v

v

v

v

อ้าว .. เฮ้ย

กล้องเสีย !! !!

ซูมต่อไม่ได้ซะแล้วแหละ ..

แย่จัง ..

บางทีคงเป็นเพราะ

คนที่จะซูม ความรู้สึก ที่อยู่ภายในข้อความนั้นได้

คงมีแต่ คนที่ได้อ่านข้อความนั้น เพียงคนเดียว ..

คนที่ ช่วยฉุดชั้นขึ้นมา

ให้กลับมาพบกับโลกใบเดิม ๆ

ที่ตัวเองพยายามวิ่งหนีอยู่ ..

โลกบนความเป็นจริง

ในความรู้สึกใหม่ *

ช่วงนี้ลมพัดแรง

แล้วก็มักจะพาเมฆฝน ก้อนใหญ่มาด้วยเสมอ

......

อีกไม่นานหลังจากนั้น

ฝนก็จะตก

หนักบ้าง .. เบาบ้าง

บางทีก็มีแค่ลมเย็น พร้อมๆ ปอยฝน

..........

ที่สำคัญ

มันคงเป็นแค่ฤดูนี้

ที่ผมจะสังเกตเห็นบางอย่าง

และได้ยินเสียงมันแว่วๆ มาแต่ไกล

เสียงของมันแผ่วเบาแทบกลืนกินไปกับเสียงลม

วิ๊ว .. วิ๊ว

กริ๊ง .. กริ๊ง ..

วิ๊ว .. วิ๊ว ..

กริ๊ง ...

กริ๊ง ..

วันไหนลมแรง

มันก็จะส่งเสียงเรียกผมถี่ขึ้น

แต่มันขึ้นอยู่กับความสนใจของผมด้วย..

เพราะถ้าไม่สดับตั้งใจฟังมันดีๆ

เสียงมันแทบจะไม่แตกต่างอะไรกับเสียงลมเลย

ผมชอบเสียงของมัน ในบางคราว ที่อยากให้ใจเย็นลงบ้าง

นั่งมองดูมัน .. ปลิวไหวไปกับสายลม

กริ๊ง .. กริ๊ง ..

 แม้มันจะร้องเรียกผมทุกวัน ด้วยแรงลมที่ผัดผ่านช่องตึกชั้นเก้า

..............

แต่ผมจะได้ยินเสียงชัดเจนของมันเพียงไม่ถึง 10 วัน ..

ตลอดทั้งปี

 พอได้ยินเสียงของมันคราใด

ราวกับมันจะบอกอย่างน้อยใจ ว่า

“ชั้นเป็นเพียงกระดิ่งลม ..

ที่มีความสำคัญในครั้งคราว

เวลาใดที่ไม่สนใจ

ชั้นก็ราวกับจะไม่มีความสำคัญอะไรเลย

แม้... จะหวีดร้องจนตัวสั่น เท่าใดก็ตาม ”

หึ .. คิดไปก็ขำ

มันคงเหมือนกับผม

ที่แม้จะหวีดร้องดังก้องเพียงใด

เธอก็ไม่กลับมา ..

 แต่ยังไง

สำหรับกระดิ่งลม

ผมก็ยังรู้ว่ามันอยู่นอกหน้าต่างเสมอ...

Outside the big window *

When I'm with you,

we stay up all night.

When you're not here,

I can't go to sleep.

 สองประโยคข้างบน ..

มันอาจจะคล้ายกัน

ในความเป็นจริง ..

ถ้านั่นหมายว่า

เรากำลังอยู่บนโลก

ที่ไร้ ความรู้สึก .. นะ

แต่

แม้แต่พระผู้เป็นเจ้า

ยังไม่สามารถลบสิ่งที่เรียกว่า ความรู้สึก ได้เลย

แล้ว .. นับประสาอะไร

กับเด็กหญิงผมสีชอคโกคนนึงกันล่ะ ?

แต่ความรู้สึกทรมาน ๆ แบบนี้

ไม่ชอบเลยจริงๆ

คงจะมีสักคืน

ที่นอนหลับได้สนิท ..

ไม่ต้องออกไป ข้างนอก

Update on mobile,

Being on the one-way road ,

PATTAYA.

And..

It's raining.

edit on computer  16:44 *

เที่ยงคืน สองนาที ที่นี่

ผมกำลังนอนมองท้องฟ้าที่สีดำมืดมิด

จนเผลอคิดไปว่า

มันเป็นของผมคนเดียว

แม้จะไม่มีเมฆบดบังแสง

แต่จากที่นี่ กี่คืนๆ ก็มองไม่เห็นดวงดาวอยู่ดี

นักท่องเที่ยวเรียกอาณาเขตที่ผมยืนอยู่ว่า

"ดินแดนแห่งความมืดมิด"

มันเป็นชื่อเรียกที่ดูลึกลับสำหรับผมมาก

เพราะผมเป็นเพียงนักท่องเที่ยว

ที่หลงเข้ามา ณ ดินแดนแห่งความมืดมิดแห่งนี้

เมื่อก่อน

ผมเคยเกลียดและหวาดกลัวกับความมืด

ทุรนทุรายหาทางออกเพื่อจะพบกับแสงสว่าง

จนกระทั่งมีวันหนึ่งที่คิดว่า ต้องเผชิญหน้ากับมันสักที

แม้จะต้องกลบความกลัวที่มีอยู่ในใจให้ลึกแค่ไหนก็ตาม

ผมเลยเดินทางข้ามเส้นเวลาโลกมายังดินแดนแห่งนี้

ดินแดนที่ถูกความมืดมิดกลืนกินในยามค่ำคืน

หากคุณอยากสัมผัสดินแดนแห่งนี้

ว่าเป็นอย่างไร

ผมแนะนำให้ปิดตาทั้งสองข้างภายในความมืด

.............

................

นั่นแหละครับ ท้องฟ้าที่คุณจะเห็นอย่างที่ผมเห็นตอนนี้ ..

ผมนอนมองท้องฟ้าจากตรงนี้มาหลายคืนแล้ว

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่โรคกลัวความมืดนั้นหายไป

มันอาจจะค่อยๆ จางไปหาย

หรือหายวับไปเลยก็ได้

.................

.............

แต่ที่แน่ๆ ความรู้สึกของผมตอนนี้

เหลือเพียงแต่ความหลงใหลในความลึกลับ

.....................

..........

ในท้องฟ้าสีดำสนิท

ที่มีประกายแสงสว่างเล็ก ๆ

ที่ไม่รู้ว่าใช่แสงของดวงดาวหรือเปล่า..

เท่านั้นเอง

ผมว่า

สำหรับผม คุณค่าของแสงสว่างไม่ได้มาจากดวงอาทิตย์

แต่มาจาก

ความมืดมากกว่า *

มืดที่สุด จึงจะเห็น แสงสว่าง